تبليغاتX
چشم و گوش هستي

وبلاگها رو ميديدم پراز مضمونهاي عشق ودلتنگي وتنهايي و من خود نيز اسير همينها

باخود فكر ميكردم راستي چرا؟ چراست كه ادميان در چاه دلتنگي و.....دست وپا ميزنند؟يا شايد ادمي انگاه كه غرق در سرور وشاد ي است كمتر ميل دارد ان لحظات را از دست بدهد ودست به قلم ببرد

شما چي فكر مي كني ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم اردیبهشت 1385ساعت 10:9 قبل از ظهر  توسط ليلي  | 

امشب رفتم سراغ ديوان حافظ باهم تفالي ميزنيم:

 

 

           جانا تو را كه گفت كه احوال ما مپرس           بيگانه گردو صحبت هيچ اشنا مپرس

         

 

          زانجا كه لطف شامل وخلق كريم تست          جرم گذشته عفوكن وماجرا مپرس

 

        من ذوق سوز عشق تو دانم نه مدعي             از شمع پرس قصه زباد صبا مپرس

     

      هيچ اگهي ز عالم درويشيش نبود                   ان كس كه با تو گفت كه دروش را مپرس

 

 

كلمات  رام من نيستند نه اينكه چموشي كنند نه ولي بي حالند .بي خيا ل نوشتن بشم

                                                     

 

 

                                                                                    شب خوش

                                    

 

                                          طراوت و سر زندگي براتون ارزو دارم.   

 

 

 

                        

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1385ساعت 11:19 بعد از ظهر  توسط ليلي  | 
  • رفته بودم نمايشگاه كتاب براي اولين  بار انجا احساس غربت مي كردم به يكي دو تا سالن سر زدم .كتابها كه هميشه باهاشون حال مي كردم برام بيگانه بودند فكرمي كردم سالها كرم كتاب بوده ام والان دستم خالي است انچه بايد  نه در كتابها ست  كه نمي دانم كجاست در يكي از غرفه ها نويسنده اي رمانهاي خود را معرفي ميكرد داستانها يي واقعي از عشق وكتابها را با جملاتي از خود در  باب عشق مزين مي نمود ومن اما ميگريختم از خود از عشق از همه چيز....از همه كس                             
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385ساعت 9:52 بعد از ظهر  توسط ليلي  |